Maarten Derkzen van Angeren

RUST

Je kwam en zag een kat in de boom
Je overweegt; moet die naar beneden?
Je concludeert: die moet van z’n troon!
In alle rust zal je hem tegemoet treden.

De eerste vier zinnen uit ‘Ode aan Maarten’ tijdens de laatste bijeenkomst van Talent Manager 8. Alle deelnemers schrijven een ode aan iemand van de groep over het afgelopen jaar. Welke belevenissen en ervaringen heb je na 11 bijeenkomsten met elkaar.

Het is oktober 2013 als ik met mijn leidinggevende praat over Talent Manager. Ik geef aan dat ik behoefte heb mijzelf verder te ontwikkelen, maar dat ik geen ‘normale’ cursus wil volgen. Ik wil ontwikkelen op mijn manier, ontwikkelen waar ik behoefte aan heb zodat ik kan groeien. Niet een trucje leren en in een richting geduwd worden.

Begin 2014 start ik met het traject. Elf bijeenkomst over heel Nederland. Elke maand twee aansluitende dagen met een groep van 10 mensen. Mooie mensen die elkaar in hun waarde laten en van elkaar leren. Elke bijeenkomst wordt vrij ingevuld. Wij als deelnemers bepalen waar behoefte aan is. Wij maken ons eigen leertraject, met elkaar en voor elkaar.

Een thema dat voor mij steeds terug is gekomen is rust. Terugkijkend in mijn aantekeningen en herinneringen is dit een woord dat veelvuldig terugkomt. Maar waarom? April 2014 zijn we te gast op Urk. Ja zo heet dat daar: je bent op Urk. We hebben deze tweedaagse een afwisselend programma. Het programma start met het maken van muziek. Nou ja muziek, het is meer het maken van klanken en zorgen dat je in de maat en ritme blijft. Leren luisteren naar elkaar en met elkaar in hetzelfde ritme blijven is de kern.

Ook staan lege biertonnen op het programma. Wat moet je daar nu mee? Opdracht is balans vinden door op de bierton te staan. Niet op de vlakke bovenkant, maar op het ronde, rollende deel. Hoe blijf je in balans als mensen je benaderen. Voelen is het toverwoord. Zorg dat je de grond voelt. Contact maken met de grond geeft stevigheid. Stevigheid om te staan en rust om balans te vinden.

Vijf maanden later reizen we af naar zuidelijk Nederland. We zijn te gast in Venlo. Flyboarden is deze tweedaagse één van de onderdelen van ons programma. Voor wie niet weet wat dit is: je staat in het water op een soort plank. Daaronder zitten twee buizen waar water uit kan spuiten. Dat water is afkomstig van de jetstraal van een waterscooter. Op deze manier kun je tot wel 15 meter boven het water uitstijgen. De eerste gedacht die bij mij opkomt: ‘leuk een middagje lol maken, gewoon even ontspannen in plaats van werken aan je talent’. Toen ik op mijn werk vertelde wat het programma was voor deze tweedaagse was de reactie: ”Noem je dat nu een cursus of leertraject? Dat is gewoon met elkaar een dagje uit.”

Toen ik aan de beurt was om het flyboarden te ervaren zei de instructeur: gewoon staan en niet te veel met je benen bewegen, de rest gaat vanzelf. Nou dat klinkt makkelijker dan het is. De eerste paar keren kom je nog geen meter uit het water en klap je zo weer naar beneden. Blijven proberen zei de beste man. Oefening baart kunst en je zult zien dat het werkt.

Opeens kwam mijn eurekamoment. Laat ik eens proberen de grond (in dit geval het flyboard) te voelen zoals op die biertonnen. Rust, ontspannen staan en kijken naar de horizon, het helpt. Je komt al verder omhoog uit het water en gaat het leuk vinden. Na een paar keer oefenen kom je al veel hoger. Je merkt dat rust vinden in hetgeen je doet zelfvertrouwen geeft. En zo draagt een eerst ontspannend ogend middagje toch enorm bij aan het ontwikkelen van je talent. Vertrouwen in jezelf zorgt voor rust, balans en kracht. Dit resulteert uiteindelijk in ontspanning. Wat je al niet kunt leren en ervaren van flyboarden.

In november 2014 ga ik een week naar Engeland. Een week operationeel trainen voor mijn inwerktraject als Officier van Dienst. Een week met collega’s uit de regio, waarbij ik leiding moet geven bij complexe incidenten. Begin van de week loop ik druk rond bij de oefeningen. Er speelt van alles door mijn hoofd waar in allemaal om moet denken om het tot een goede inzet te laten komen zoals, moet ik verder opschalen, is het beeld compleet, heeft iedereen een taak en nog veel meer. Mijn waarnemer geeft mij aan dat ik meer afstand moet nemen. Ook geeft zij aan wat rustiger aan te doen. Ineens plopt het woord rust weer bij mij op. Zouden de ervaringen van Talent Manager mij kunnen helpen? Ik weet het niet, maar besluit het te proberen. Vanaf nu ga ik bij aankomst eerst rust pakken. Even de grond voelen met mijn voeten. Balans vinden in mijn houding en alles een stapje langzamer doen. Rustig lopen, rustig het incident in ogenschouw nemen en dan met vertrouwen het incident managen. Het helpt! Ik krijg meer grip op de zaak en het gaat mij gemakkelijker af.

In december 2014 sluiten we in Den Haag met elkaar een mooi traject af. We kijken met elkaar terug op het traject dat ons gevormd heeft. We schrijven een ode voor elkaar, waarin we elkaar complimenteren met wat iemand bereikt heeft. De voor mij geschreven ode gaat over rust en balans. De ode eindigt met de zinnen:

Nu ben je geland en je mag er staan
Nog wat meer geaard
Eerlijk want dat is het zeker waard!

Heeft Talent Manager mij veranderd? Ik zal altijd de jongen blijven die eerst de kat uit de boom kijkt. Rustig, verlegen en niet op de voorgrond. Toch heeft het traject mij positieve dingen gebracht. Ik weet dat ik er mag zijn. Ik heb de kracht en mag op die voorgrond komen. Rust en balans vinden helpen mij daarbij. Daarom sluit ik af met de woorden:

‘Geloof in je eigen kunnen. Degene die het vertrouwen heeft in zichzelf wint het vertrouwen van anderen’.

Woordwolk: Maarten

maarten-derkzen-van-angeren-01_334

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *