Nooit meer PPMO!

Daar sta je dan. Bek af. Vanaf december heb je in de sportschool je ingespannen omdat je weet dat je conditie zich op het scherpst van de snede bevindt. Eind juni is dan eindelijk de dag van de waarheid: PPMO-day. De pop is zwaar, de tunnel laat je diverse keren met je handen steun zoeken omdat je de benen ppmo-2voelt verzuren. Maar… Je hebt hem gehaald in een kleine 13 minuten. Vervolgens een uurtje uitrusten en dan de trap. Die trap. Heftig, zwaar. Je laat hem sneller gaan, langzamer en al leunend haal je 105 treden in 1 minuut 9. Je hoort ze zeggen dat je niet moet leunen, bij 95 treden dat je moet vastpakken. Maar je doet het niet. Want je weet dat 100 heilig is. De dood of de gladiolen. Het enige wat je na 1,09 snakkend uitbrengt is “heb ik hem”? Maar de testleider doet er geen uitspraken over. Het woord is aan de keuringsarts.

Zoals een goed slecht nieuwsbrenger betaamt begint hij direct met de boodschap dat de trap niet gehaald is. Je hebt een groot deel van de test geleund en dat mag niet. In de baan waren ook wel wat dingen die beter konden, maar die heb je wel gehaald. Tijdelijk ongeschikt en per direct van de uitruk af. Gezakt voor je examen; boosheid, vermoeidheid en gelatenheid strijden om voorrang. Klaar. Dit was het. Ik kap er mee. Nooit meer PPMO voor mij. Weg met die hele PPMO.

De keuringsarts probeert je te overtuigen dat je makkelijk na een paar maanden in betere conditie kunt zijn. O ja, en wel afvallen he? Dat laatste wisten we wel, maar doen is iets anders dan voornemen… En… Niet alleen de trap moet over maar ook de baan; anders kunnen we niet goed je maximale hartslag bepalen. Klaar. Echt nooit meer PPMO.

Weg met die hele PPMO!

Dan begint de periode van weerstand; je verdiept je in regels en afspraken en alles blijkt helemaal niet zo goed vastgelegd te zijn als zou moeten. Een kans voor brandweer Nederland en regio IJsselland om kritische vragen over het eigen protocol te beantwoorden en dit tegen het licht te houden. Maar alleen vechten tegen de regeltjes past niet bij me. Liever ook wat pragmatiek om uiteindelijk tot een deal te komen. Dat lijkt in dit geval geen ‘korte adem traject’ te worden… En er is al wel de frustratie dat je niet mag uitrukken. Op twee paarden wedden geeft dan meer kans. De mindset is inmiddels zo dat je zo spoedig mogelijk terug wilt. In 2 maanden. Gaan voor de baan.

Mijn sportschool bekijkt het oude trainingsschema en constateert dat je veel te weinig krachttraining in de benen hebt gedaan: vanaf nu elke week 1 keer sportschool en 2 keer thuis met een nieuw trainingsschema. Wist je dat je sterke spieren krijgt door simpele oefeningen te doen als tegen een deur aan zitten zonder stoel? O ja, en afvallen zou ook wel helpen.

Uiteindelijke resultaat van het project afvallen? 7 kilo in 9 weken; geen tussendoortjes, meer vis en kip. Het werkt. Echt. Tips van de diëtiste van Active Living met als hoogtepunt om na 30 jaar de ochtend te hebben overleefd op alleen drinkontbijt en koffie, nu toch maar eens brood te gaan eten. Ja hoor, kan er ook nog wel bij.

Maar alleen eten is het niet. Ook conditie en gewoon weten hoe je de baan het beste kan doen. Tips van de testleider van Active Living: die pop? Doe je helemaal verkeerd, gooi je gewicht in de strijd, leun helemaal naar achteren (inderdaad: hier dus wel leunen!). Die tunnel? Joh, dat kost me een energie zoals jij dat doet! Ga er zijdelings doorheen en neem je tijd, je had ruim 6 minuten over!!

En dan komt die dag dat je de PPMO die je nooit meer zou doen, toch doet. Na een 9 weken al. Wel 7 kilo lichter en met meer kennis. In je hoofd wil je, maar je bent bang dat lichaam of geest je toch in de steek gaat laten.

ppmoDe baan heb ik heel rustig gelopen. De tijd genomen. De pop leek de helft lichter, de tunnel gaf geen verzuring. Voor ik het wist was de baan voorbij en voelde ik me nog heel goed. En de tijd? Die was zelfs nog iets sneller dan de vorige keer: 12 minuut 30… Ik heb weer een klein uurtje uitgerust en met enige spanning ben ik de trap opgegaan. De loodjes dit keer goed vastgezet op de heup: hij leek echt lichter… Tijdens het lopen heb ik de snelheid niet veranderd en leunen was niet nodig. Om te zeggen dat het een makkie was gaat veel te ver; het vraagt energie en geeft je aan het einde verzuring. Maar wat een verschil.

Leermoment? Geloof in jezelf en ga er voor. Iedereen kan dit, als je maar wilt en tips van anderen krijgt. O ja, en je er van wilt leren…

Houd je er niet van om te veranderen? Lees dan eens een keer het simpele verhaal in het dunne boekje ‘Wie heeft mijn kaas gepikt?’ en als het bevalt ‘Ik heb jouw kaas gepikt’.

Jan van der Poel,

Vrijwilliger Brandweer IJsselland.

Geschreven column Veiligheidsregio IJsselland, Veiligheid: voor elkaar